//////

Archive for Kwiecień 2013

SPROWADZENIE ARCHITEKTÓW Z ITALII

  1. Mordercze walki z Tatarami i opozycją bojarską, w celu osiąg­nięcia pełnej niezależności i zjednoczenia wszystkich ziem ru­skich, wymagały ufortyfikowania kraju warowniami nowocześ­niejszymi. Konieczność ta skłoniła biegłego polityka, jakim był Iwan Srogi, do oparcia się nie tylko na umiejętnościach rodzi­mych budowniczych, ale także do sprowadzenia architektów i in­żynierów z Italii, wówczas przeżywającej pierwszą fazę okresu renesansu i przodującej zarazem w Europie na polu architektury (w tym obronnej). Działalność na Rusi takich budowniczych wło­skich, jak Aristotile Fioravanti, Alevisio Novi czy, przede wszy­stkim, Piętro Antonio Solari, pięknie odzwierciedlona we wspa­niałym zespole budowli pałacowych, cerkiewnych i obronnych moskiewskiego Kremla, wywarła pewien wpływ na rozwój ów­czesnej i późniejszej warownej architektury ruskiej. 

MURY OBRONNE MOSKIEWSKIEGO KREMLA

  1. Najsławniejszym i najciekawszym obiektem obronnym Rusi, zbudowanym z kamienia w trzeciej ćwierci XIV w. na miejscu wcześniejszych umocnień drewniano-ziemnych i przebudowanym za Iwana Srogiego, w latach 1485—1495, przy współudziale Wło­chów (pod kierunkiem Pietra Antonia Solariego), są mufy obron­ne moskiewskiego Kremla . Przeprowadzone w pro­stych odcinkach między dużymi czworobocznymi i cylindryczny­mi basztami, zakreślają obwód w kształcie zbliżony do trójkąta . Łączna długość kremlowskich obwarowań wynosi po­nad dwa kilometry. Zwieńczone krenelażem z typowo włoskimi blankami w formie jaskółczych ogonów, masywne, odznaczające się doskonałą murarką, z licznymi wąskimi otworami strzelniczy­mi, fortyfikacje te były na Rusi przykładem doskonałej, odpo­wiadającej aktualnym wymogom obrony, architektury warownej.