//////

Archive for Wrzesień 2013

WŁASNE WAROWNE SIEDZIBY

  1. Pod koniec XIII w., pod wpływem warownego budownictwa zakonu krzyżackiego, baszty-donżony w Szwecji zaczyna się uzupełniać pierścieniem murów obron­nych, w ten sposób, że sama baszta, umieszczona teraz w naroż­niku obwarowań, staje się ich głównym elementem obronnym. W latach 1396—1483 królowie szwedzcy surowo zabraniali fe- udałom wznoszenia prywatnych zamków czy choćby obszernych wież mieszkalno-obronnych. Dopiero pod koniec XV w. feudało- wie zaczęli wznosić własne warowne siedziby, zwykle w kształcie masywnych, wysokich donżonów, otoczonych dodatkowo wałem i rowem. Do naszych czasów zachował się (częściowo później przebudowany) m. in. taki zamek-wieża w miejscowości Vik, po­wstały z końcem XV w.

ZAMKI W FINLANDII

  1. Dwa górne piętra zostały ongiś zburzone i inaczej ukształtowano zwieńczenie tej masywnej wieży, nie­mniej jednak jej obecna wysokość sięga 48 m. Ten typ zamku, jako pojedynczej budowli mieszkalnej, której surowe ściany były zarazem murami obronnymi, utrzymał się także z chwilą wejścia w użycie artylerii. Przykładem zamek w Glimmingehus z lat 1499—1502, zbudowany przez Adama von Dureń — surowy, po­nury, wysoki blok, z licznymi otworami strzelniczymi. Zamek otaczały jeszcze wał i rów. Podobny charakter do zamków szwedzkich miały zamki Fin­landii, wznoszone zresztą na ogół przez możnowładców Szwecji, której Finowie podlegali od XII w.

PRZEBUDOWYWANE I UMACNIANE

  1. Z ważniejszych budowli ob­ronnych można tu wymienić zamki w Turku (z XIII—XIV w.) i przede wszystkim Olofsborg, na skalistej wysepce koło miasta Savonlinny. Ten ostatni zamek, zbudowany w 1475 r. z drewna, w dwa lata później przebudowany został gruntownie, już w ka­mieniu. Wiele razy jeszcze przebudowywany i umacniany, przy­brał charakter silnej murowanej warowni, z basztami cylindrycz­nymi; otwory strzelnicze, dość szerokie, lecz niskie i półkoliście przesklepione, służyć już mogły do prowadzenia ognia artyleryj­skiego. Obszary Czech, Słowacji, Węgier przeżywały w dobie gotyku szczególny rozwój architektury obronnej.  W Czechach i Słowacji przeważnie rozbudowywano i przebudowywano wcześniejsze zamki, czyniąc je bardziej warownymi i zarazem wygodniejszymi rezydencjami.