//////

Archive for Styczeń 2014

ARCHITEKTURA MUROWANA OBRONNA NA LITWIE

  1. Początki murowanej architektury obronnej na Litwie datują się od XIII w. i ściśle wiążą się z koniecznością obrony kraju przed ekspansją krzyżacką. W XIII—XIV w. na terenie samej tylko Żmudzi, najbardziej narażonej na ataki Niemców, zbudowano po­nad 40 zamków. Druga grupa zamków z tego czasu otoczyła wa­rownym wieńcem stolicę Litwy — Wilno. Trzecią linię obronną stanowiła sieć zamków wzdłuż rzeki Niemen; najwarowniejszym w tej grupie budowli był zamek w Kownie. Ale nie tylko Krzyżacy stanowili dla Litwy groźbę. Drugim poważnym przeciwnikiem byli Tatarzy. Toteż umacniano i inne rejony kraju. Zamki obronne powstały m. in. w Grodnie, Nowo­gródku, Lidzie i Krewie. 

ZAMKI W WILNIE

Niektóre miejscowości, ważniejsze stra­tegicznie, miały nawet po dwie lub trzy warownie. I tak na przykład w Wilnie zbudowano aż trzy zamki: Krzywy, Dolny i najbardziej warowny — Górny, na Górze Gedymina. W Tro­kach natomiast wzniesiono dwa zamki: jeden na półwyspie, drugi zaś na wyspie jeziora. Pierwsze murowane budowle obronne Litwy wznoszono głów­nie z kamienia. Od XIV w. cegły używano tylko do zwieńczeń murów obronnych i baszt. W następnym stuleciu weszło w uży­cie oblicowywanie murów cegłą, rdzeń muru stanowił natomiast tłuczeń i gruz. We wczesnych murowanych warowniach litew­skich, na ogół nieregularnych w planie, wznoszono wewnątrz murów jedną lub dwie baszty czworoboczne (np. w Miednikach, Lidzie, Krewie).